شکوفه‌های پاییز

صفحه رسمی شاعر کتاب شکوفه های پاییز ، محمد ریاضت

شکوفه‌های پاییز

صفحه رسمی شاعر کتاب شکوفه های پاییز ، محمد ریاضت

۱۲ مطلب در بهمن ۱۳۹۳ ثبت شده است

چه زیبا بود زبان را با دروغ بیگانه می‌شد

 

 

 

 

 

همه کاخ ریا می‌ریخت و هم ویرانه می‌شد

 

 

 

هر عاقل را که دیدم در عذاب بود

 

 

 

 


 

 

 

چه زیبا بود که دل عاقل نبود دیوانه می‌شد

 

 

 

 

 

محمد ریاضت
 

ای شب تو نیا چون شب ما تیره و تار است
  

 

 

 

 

ای روز تو برو که روزِ ما زار و نزار است
 

 

 

ای صبح تو ندم که شوق بیداری نداریم
 

 

 

 

 

ای ابر تو ببارکه اشک براین زاری نداریم

 
 

 

محمد ریاضت

همان شـــاد بود،که خود از بی‌خبران بود

 

 

غافل ز خود و قافله و رهگـــذران بود

حال که ما هر دو به یکسو در گـــذریم

 

 

هر دو ز فردای دگر بی‌خبریم

پس چه بِه، این بار جهالت نه یکی،

 

 

هر دو به کول گیریم و با هم ببریم


محمد ریاضت

ندانست کس پریشانی احوال تو را
  

 

 

پیشگو به غلط گفت آینده و هم فال تو را

غرق شدی، ناجی نشنید فریاد تو را
       

 

 

شاید که شنید، بها نداد تو و امثال تو را

باور نشد طبیب کهنگی زخم تو را

 

 

چونکه او دید سکوت و لب خندان تو را

تب از درون سوزد و گلگون از برون

 

 

علاج نیست تب داغ و درد پنهان تو را



محمد ریاضت

به هرکس می­رسم همچون خودم تنهای تنهاست
 

 

 

 

 

در پس سیمای او هم بار سنگینی ز غم‌هاست
 

 

 

به هرکس می‌رسم در خود سوال و یک معماست
 

 

 

 

 

ز اول تا به آخر، کاشکی و افسوس و امّاست
 

 

 

پس بیا ساقی بساط عیش و عشـرت را به پا کن
 

 

 

 

 

خانه حسـرت بریز و خانه­ای نو تو بنا کن
 

 

 

محمد ریاضت

 

گر بخیلان و دورویان زر دهی

 

 

هر چه دادی، باز تو آن از سر دهی

باز نگردند لحظه­ای همراز تو
 

 

 

خود شوند شادان ز حال زار تو

                    ***

بار غم گر باز شود سنگین‌تر است

 

 

چون سیاهی آب خورد رنگین‌تر است

بار غم را خاک سپار و کـس مَگو

 

 

دل بسوزد بر تو کس ننگین‌تر است

***

هرچه گویی باز غمت افزونتر است

 

 

هر چه دل را باز کنی، پر خون‌تر است

گر نشینی پای حرف‌های دلت

 


هرچه تو پندش دهی، مجنون ز پیش مجنون‌تر است

محمد ریاضت

تو این روزها، کس ننشیند پای حرف دل ما

کس نکند رنجه قدم برسوت و کور محفل ما


تو این روزها، هزار حرف نگفته دارد دل ما

چه آرزوها در خود نهفته دارد دل ما


تو این روزها، باغ سرما زده دارد دل ما

غنچه‌های در خزان شکفته دارد دل ما


تو این روزها کس نداند،که چه تنهاست دل ما

 سرد است همه دل‌ها، در اندیشه‌ی گرماست دل ما


تواین روزها، خون شده از دست زمان این دل ما

بسکه شنید از این و آن زخم زبان این دل ما


تو این روزها، سخن از شیشه و سنگ است همه جا

حدیثی از شیشه‌ی افتاده به سنگ است دل ما






محمد ریاضت

تاک همان تاک است و انگوری که بر شاخ است همان

 

 

آب همان آب است و آفتابی که بر باغ است همان

هر چه شد در این گذر، اندر درون خمره شد

 

 

مِی کتابش بسته شد، کل کتاب دو جمله شد

"گر که انگور مِی نشد، پا خورد و آخر سرکه شد

 

 

هم ظرف آن شد جابه جا، هم بین راه دستخورده شد"


محمد ریاضت

بگذشت بهار و بلبل به چمنزار نیامد


دلبر همه جا رفت،به بالینِ منِ زار نیامد


اینهمه گل، برکف ما به جز تیغ و به جز خار نیامد


عالمی دوست، بَر ما به جز آن یارِ ستمکار نیامد








محمد ریاضت

یادش بخیر اون روزای کودکی را
 

 

 

 

 

لیموناد و آبنبات و پولکی را
 

 

 

 

یادش بخیر اون بازی الک دولک
 

 

 

 

 

غافل بودیم ز گردش چرخ و فلک
 

 

 

چرخ و فلک تو اون روزا یه بازی بود
 

 

 

 

 

 

کمتر کسی در اون روزا ناراضی بود


 

محمد ریاضت