شکوفه‌های پاییز

صفحه رسمی شاعر کتاب شکوفه های پاییز ، محمد ریاضت

شکوفه‌های پاییز

صفحه رسمی شاعر کتاب شکوفه های پاییز ، محمد ریاضت

۲ مطلب در آذر ۱۳۹۶ ثبت شده است

                                               

                                       

 مهتاب پیه سوز میشود

  زمستان است چرا  بر شهر ما  برفی نبارد؟                   چرا این آسمان با این زمین کاری ندارد ؟

  ز هم بیگانه و در شهر خود غربت نشینیم                      چرا هیچ دل به  دلهای دگر راهی ندارد؟

          **************

  چرا  آبی  نداریم تا گِل آلودش  کنیم خود ؟               یکی شادی نداریم، درد جانسوزش کنیم خود

 چرا مهتاب نمی تابد بر این شهر بار دیگر؟      که خاموش یا که شمعی همچو پیه سوزش کنیم خود

        **************

چرا درمان نداریم تا که ما دردش کنیم خود؟                کجا یابیم یکی ناجی که ما غرقش کنیم خود

 چرا نیست بهر ما  درمانگر  و حاذق  طبیبی؟               که آزارش دهیم تا راهی مرگش کنیم خود

     **************

 چرا باغی نداریم که در آن انگور بکاریم؟             بخشکانیم خود انگور را که در آن گور بکاریم 

 چرا  باران نمیبارد بر این شهر بار دیگر؟                 که جای شکر نعمت لعن و نفرینش سپاریم 

 **************

سپید برف را چرا بارد درآن شهرکه من هستم             که نیکی را لگد کردم من وخود ستم هستم

تا من و من ها در این شهریم ، دگر برفی نبارد           که من ها زشتی اند و من  پی اهرمن هستم

محمد ریاضت



 

پرواز

میان جنگلم، هنگام غروب است

 

 

          شب رسید و مقصد من راه دور است

هر قدم که می‌روم واپس نتوانم نگریست

 

 

  چه تاریکتر از آن است که بود لحظه‌ی پیش

گر پیش روم چه امید به نجات است

 

 

              گر بمانم، بسی این شب دراز است

برگـردم و واپـس بـروم

 

    

               از کجا دانم که آن چاره کار است

پیشِ رو تاریک و پس تاریک‌تر از آنست

 

 

 

چو به راست بنگرم تردید کنم،

 

                                             شاید که چپ روشن‌تر از آنست

با خود اندیشه کنم، گناه من نباشد که شب است

 

   

  محیط من پوشیده از درخت و جنگل است

ظلمت اگر هست چرا روزنه‌ی نور نیست

 


هرچه در این عالم است با یکدگر جور نیست

مگر نگویند زمین بزرگ و هم فراخست

 

  

      آنچه نصیب من نشد یک کوره راه است

***

ناگه نگهم خیره بر آسمان شد

 

 

                   چشمم گشاده بر ستارگان شد

نجوایی به گوش دل شنیدم

 

 

                      دریغ، نجوا کننده را ندیدم

***

"پر بگشا و پرواز کن

 

 

                  راه خود به آسمان تو آغاز کن

زمین رها و زمینی فراموش کن

 


ستاره در آغوش گیر،

                                    دگر هرچه چراغ است تو خاموش کن"

                                                                 

                                                                                   

محمد ریاضت