شکوفه‌های پاییز

صفحه رسمی شاعر کتاب شکوفه های پاییز ، محمد ریاضت

شکوفه‌های پاییز

صفحه رسمی شاعر کتاب شکوفه های پاییز ، محمد ریاضت

۹ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «محمد ریاضت» ثبت شده است

دَمی با او

 

 

خداوندا مرا بخشای که یاغی گشته ام من                زبانم لال ز درگاهت فراری گشته ام من

  نمیدانم  کدام  حرف  تو را باور کنم  من                 شکایت از تو دارم ، بر کدام داور کنم من ؟

     اگر شیطان به خالق در عناد ودرستیز است             بگو نقش منِ بنده در این دعوا چه چیز است

    که  خوانَد او مرا هر چه به ظاهر دلنشین است        تو   زنهارم  دهی کان یک گناه آتشین است

تو گویی می نخور،مردم نیازار، روزه داری کن            ترک خمر و باده و هم میگساری کن

     ولی او گویدش نوشیدن مِی دلنشین است                خوشا مستی  که اول آخر دنیا همین است

 ز من خواهد که دریابم تمام حوریان را                    بنوشم مِی ، فراموش من کنم کل جهان را

 

***********

        تو گویی" گر یکی برگی  نیفتد من بخواهم"              " گر فلک با توستیز و هم در افتد من بخواهم "

         تو گویی " میکنند رشد گر درختان ،من  بخواهم"        " گرنمانند و یکایک میشوند خشک من بخواهم"

تو گویی "برف و باران گرنبارد ، من بخواهم"              " یکی میشی  اگر بره  بزاید  من بخواهم"

      "شب و روز و گذار این زمان را من بخواهم"              " کند شمس و قمر روشن جهان را من بخواهم"

************

          خداوندا همه بود  و نبود  آراسته ی  توست             هر آنچه هست و نیست اراده وهم خواسته ی توست   

پس بیا خالق مرا از بند شیطانت رها کن                بیا ای پاک پاکان خوبی از زشتی سوا کن

که تنها این تو هستی در درون جسم و جانم             تومیتابی به چشمم تا به مغز استخوانم

تو هستی من ، من هستم تو ، که هر دو در هم هستیم    اگر درمن نباشی تو ، بگو پس ما چه هستیم ؟

که من نزدیکتر از تو در کجا یابم به خویشتن            که با من باشدش امروز و هم فردا که نیست تن

 


 

محمد ریاضت

                                               

                                       

 مهتاب پیه سوز میشود

  زمستان است چرا  بر شهر ما  برفی نبارد؟                   چرا این آسمان با این زمین کاری ندارد ؟

  ز هم بیگانه و در شهر خود غربت نشینیم                      چرا هیچ دل به  دلهای دگر راهی ندارد؟

          **************

  چرا  آبی  نداریم تا گِل آلودش  کنیم خود ؟               یکی شادی نداریم، درد جانسوزش کنیم خود

 چرا مهتاب نمی تابد بر این شهر بار دیگر؟      که خاموش یا که شمعی همچو پیه سوزش کنیم خود

        **************

چرا درمان نداریم تا که ما دردش کنیم خود؟                کجا یابیم یکی ناجی که ما غرقش کنیم خود

 چرا نیست بهر ما  درمانگر  و حاذق  طبیبی؟               که آزارش دهیم تا راهی مرگش کنیم خود

     **************

 چرا باغی نداریم که در آن انگور بکاریم؟             بخشکانیم خود انگور را که در آن گور بکاریم 

 چرا  باران نمیبارد بر این شهر بار دیگر؟                 که جای شکر نعمت لعن و نفرینش سپاریم 

 **************

سپید برف را چرا بارد درآن شهرکه من هستم             که نیکی را لگد کردم من وخود ستم هستم

تا من و من ها در این شهریم ، دگر برفی نبارد           که من ها زشتی اند و من  پی اهرمن هستم

محمد ریاضت



 

پرواز

میان جنگلم، هنگام غروب است

 

 

          شب رسید و مقصد من راه دور است

هر قدم که می‌روم واپس نتوانم نگریست

 

 

  چه تاریکتر از آن است که بود لحظه‌ی پیش

گر پیش روم چه امید به نجات است

 

 

              گر بمانم، بسی این شب دراز است

برگـردم و واپـس بـروم

 

    

               از کجا دانم که آن چاره کار است

پیشِ رو تاریک و پس تاریک‌تر از آنست

 

 

 

چو به راست بنگرم تردید کنم،

 

                                             شاید که چپ روشن‌تر از آنست

با خود اندیشه کنم، گناه من نباشد که شب است

 

   

  محیط من پوشیده از درخت و جنگل است

ظلمت اگر هست چرا روزنه‌ی نور نیست

 


هرچه در این عالم است با یکدگر جور نیست

مگر نگویند زمین بزرگ و هم فراخست

 

  

      آنچه نصیب من نشد یک کوره راه است

***

ناگه نگهم خیره بر آسمان شد

 

 

                   چشمم گشاده بر ستارگان شد

نجوایی به گوش دل شنیدم

 

 

                      دریغ، نجوا کننده را ندیدم

***

"پر بگشا و پرواز کن

 

 

                  راه خود به آسمان تو آغاز کن

زمین رها و زمینی فراموش کن

 


ستاره در آغوش گیر،

                                    دگر هرچه چراغ است تو خاموش کن"

                                                                 

                                                                                   

محمد ریاضت

تو روزگار بی‌کسی
 

 

 

 

 

با این همه دلواپسی
 

 

 

روز را کجا به شب کنیم؟
 

 

 

 

 

شب را چطور سحر کنیم؟
 

 

 

***

 

 

تو روزگار بی‌کسی
 

 

 

 

 

بی همدم و هم‌نفسی
 

 

 

سگ‌ها به ما محرم‌ترند
 

 

 

 

 

هم گربه‌ها همدم‌ترند
 

 

 

پس نبرید این گربه‌ها
 

 

 

 

 

هم نکشید سگ‌های ما

 

 

 

 


 

 

 

محمد ریاضت

دیگه از خشکی باغان نمی‌گم

 

 

دیگه از مرگ چناران نمی‌گم

می‌گم از خرّمی فصل خزان

 

 

دیگه از سبزی و هم بوی بهاران نمی‌گم

دیگه در صوت خوش پرنده‌ها

 

 

بجز از کرکس و غارغار کلاغان نمی‌گم


محمد ریاضت

در این روزها دگر هیچ کس کسی را دوست ندارد
 

 

 

 

 

نـوای نی دگـر آن نـالـه‌ی جانسوز نـدارد
 

 

 

به هر کس می‌رسی نالان و سرگردان خویش است
 

 

 

 

 

که عمر رفته‌اش چیزی به جز افسوس ندارد
 

 

 

 در این روزها شکوفه از درختان در گریز است
 

 

 

 

 

درختان ساکتـنـد و آن شکوفـه در ستـیـز است
 

 

 

درختان می‌شوند لخت و شکوفه خود به نسیان
 

 

 

 

 

نداند که شکوفه بی درختان هیچِ هیچ است

 

 

 


 

 

 

 

محمد ریاضت

تـو گل لاله و هم کوکب رویـیده بـه روی چمنی

 

 

سبدی از گل یاس، هم که تو خود باغ پر از یاسمنی

خنده افسونگر تـو چون گل ناز، نگاه تو نرگس باز

 

 

تو همان شقـایـق شکفته بـر صحرا و دشت و دمنی




محمد ریاضت
 

ای شب تو نیا چون شب ما تیره و تار است
  

 

 

 

 

ای روز تو برو که روزِ ما زار و نزار است
 

 

 

ای صبح تو ندم که شوق بیداری نداریم
 

 

 

 

 

ای ابر تو ببارکه اشک براین زاری نداریم

 
 

 

محمد ریاضت

همان شـــاد بود،که خود از بی‌خبران بود

 

 

غافل ز خود و قافله و رهگـــذران بود

حال که ما هر دو به یکسو در گـــذریم

 

 

هر دو ز فردای دگر بی‌خبریم

پس چه بِه، این بار جهالت نه یکی،

 

 

هر دو به کول گیریم و با هم ببریم


محمد ریاضت